Nieuwe website

28/06/2014

Mijn nieuwe website is te vinden via patricknederkoorn.nl

Dit is de flyer van mijn nieuwe voorstelling Code Rood en de bijbehorende speellijst

code rood voorkant flyer-3

code rood achterkant flyer 9-5-14-3

Aanstaande zaterdag speel ik samen met Guido van de Meent in De Tuin in Leusden het liedjesprogramma Frankrijk voor de Thuisblijvers. Speciaal voor iedereen die deze zomer niet naar Frankrijk gaat (of gewoon een dubbel shot kan gebruiken) zingen wij vertaalde en originele Franse chansons, van Aznavour tot Piaf.

Speciale gast is dit keer de Roemeense zangeres Alexandra Fits. Zij studeerde aan de conservatoria van Alba Iulia en Brasov en volgde een master bij de beroemde pianodocente Stela Dragulin. Met haar eigen chansons won ze al verschillende prijzen, onder andere op festivals in Turkije, Bulgarije, Kroatie en India. Samen met Guido van de Meent maakte ze de cd Le Passage Secret.

Kaarten zijn hier te verkrijgen.

Previews

14/04/2014

De komende weken speel ik korte voorproefjes van mijn nieuwe programma Code Rood in verschillende theaters:

-14 april in het Theaterhotel in Almelo;
-17 april in De Schalm in Veldhoven;
-6 mei in de Schouwburg in Lochem;
-14 mei in Fidei et Arti in Oudenbosch;
-18 mei in ‘t Spant in Bussum.

Recensie 8Weekly

05/04/2014

Een recensent van het culturele webmagazine 8Weekly bezocht een try-out van mijn voorstelling en schreef er de volgende tekst over:

“Zonder oordeel op de planken”

Geestige anekdoten uit zijn jeugd over steegjes, schuurtjes en schoolkrantjes worden afgewisseld met een kritische kijk op de politiek en treffende grappen over bejaarden en Boer zoekt Vrouw. Binnen de variëteit aan thema’s en grappen is de zogeheten rode draad sluimerend voelbaar. Oordelen van en over anderen, het goed willen doen en angst om te falen. Herkenbare gevoelens voor iedereen, waarmee Patrick Nederkoorn je zowel aan het lachen brengt als aan het denken zet.

De kleine zaal van de Baarnse Speeldoos, waar een paar twintigers de gemiddelde leeftijd behoorlijk omlaag halen, loopt aardig vol. De jonge cabaretier opent zijn voorstelling met het lied Madeleine (Jacques Brel), begeleid door zijn vaste pianist Guido van de Meent. Hij weet het goedlachse publiek meteen naar zijn hand te zetten, al is de spanning in zijn ogen de eerste coupletten voelbaar en hoorbaar in zijn stem. Op een ontspannen en scherpzinnige manier speelt hij in op het publiek, niet alleen als groep maar ook individueel. Spitsvondig, maar immer sympathiek, zodat hij geen ruimte laat voor plaatsvervangende schaamte. De keuze voor deze speelvorm laat je een groot deel van de voorstelling bijna als een dialoog beleven.

Kwetsbaar en eerlijk
Nederkoorn neemt je mee naar momenten in zijn leven waarop hij teleurstelde, terwijl hij het perfect wilde doen. Een relatie die na 8,5 jaar ten einde komt gaat je niet in de koude kleren zitten. Zeker niet wanneer de buitenwereld diezelfde relatie ziet als die van Doornroosje en haar prins. Wanneer je alleen maar bezig bent met het voldoen aan verwachtingen van anderen, vergeet je je soms af te vragen wat je zelf nou eigenlijk wil. Dat besef resulteert bij Nederkoorn in rigoureuze recalcitrantie, die hij vermakelijk weet toe te lichten. Gebbetjes waaruit zijn tegendraadsheid blijkt over de Schreeuw van Munch en over de roze muren in zijn huis volgen.

Hoe sterk je je er ook tegen afzet, oordelen blijven altijd aanwezig. Je zou jezelf soms onzichtbaar willen maken, willen vluchten voor het oordeel van anderen. Wanneer je jezelf met je goedbedoelde onwetendheid voor gek zet op de middelbare school. Maar ook wanneer je, in al je naïviteit, verdachte wordt van het ontvreemden van staatsgeheimen en de nacht in een politiecel moet doorbrengen.

Veelbelovend
Voor een try-out zit de voorstelling behoorlijk goed in elkaar. Bruggetjes zijn nauwelijks zichtbaar en je wordt meegesleept van de ene naar de andere scène. Slechts een enkele keer gaat de schakeling iets te snel, waardoor je hem even kwijt bent. Nederkoorn schroomt niet voor plotselinge tête-à-têtes met zijn publiek, die de toeschouwer betrokken houden. Na deze onderbrekingen pikt hij zijn verhaal weer haarfijn op. Dit is overigens niet de enige manier waarop hij zijn publiek weet te betrekken. Onderhuidse sneren naar de lokale politiek, gesofisticeerde snakerijen over religie en BN’ers en een match op Tinder met een flinke dosis zelfspot, houden de stemming er goed in. De terugkomende personages kunnen her en der nog wat meer diepgang gebruiken. Naast de liedjes van onder anderen Jacques Brel en Ramses Shaffy vertolkt hij ook eigen nummers die qua tekst en inleving niets te wensen overlaten, maar muzikaal gezien naar een hoger niveau kunnen worden getild. Tevens kan de schakeling tussen de cabaretier en de vertolker van de nummers nog wat aangescherpt worden, waardoor deze daadwerkelijk één en dezelfde persoon worden.

Licht ironisch
Soms probeert Nederkoorn te choqueren met snoeiharde grappen, zo ook over de affaire Mabel en Rutte en de kindjes in Centraal-Afrika, zijn markante grijns weet deze echter direct te relativeren. Langs Roemenië, Rome en Leidschendam nadert het einde van de voorstelling. Er wordt nog een utopisch uitstapje gemaakt naar een wereld waarin je afstand kan doen van je levensbagage en met een schone lei verder of juist terug kunt. Eén ding is in ieder geval duidelijk: Nederkoorn wil stoppen met het pleasen van anderen. Ironisch genoeg is hij daar het afgelopen anderhalf uur juist mee bezig geweest. Desalniettemin lijkt er geen twijfel te bestaan over het feit dat hij zichzelf net zo weet te pleasen: het plezier spat ervan af, dat resulteert in een heuse kruisbestuiving tussen hem en het publiek. Het slotakkoord in mineur voelt daardoor niet helemaal op zijn plaats.

http://www.8weekly.nl/artikel/11416/patrick-nederkoorn-vijf-sterren-zonder-oordeel-op-de-planken.html

Aanstaande donderdag speel ik samen met Kiki Schippers in De Groene Engel in Oss. Kaarten zijn hier te verkrijgen.

2PK3

Het gesprek met de lijstduwers is hier te bekijken

In 2010 schreef ik een tekst aan alle kersvers verkozen gemeenteraadsleden, geïnspireerd door de rede ‘Aan de hoofden van Lebak’ van Multatuli. Omdat er niet zoveel veranderd is in vier jaar, dacht ik: ik haal die tekst maar even uit de mottenballen.

Aan de gekozenen van Nederland

Beste kandidaten van de lijst Balans Gulpen-Wittem, beste VVD’ers in Zeewolde, GroenLinksers in Eindhoven, PVV’ers in Den Haag, beste mensen van Betaalbaar Bunschoten, van Lokale Partij Ommen, van Trots op Nederland Den Bosch, beste D66′ers in Groningen, SGP’ers in Oldebroek, CDA’ers in Winterswijk en leden van Hart voor Nijkerk en de Weesper Stadspartij, beste gekozenen van Nederland, van harte gefeliciteerd.
In de voorbije weken heeft u energiek deelgenomen aan de debatten in buurthuizen en scholen. U heeft ballonnen en pepermuntjes uitgedeeld, op toeters geblazen en diplomatieke interviews gegeven aan de Monterse Courant, de Raalte Koerier en de Salland Aktueel. De verkiezingsuitslag stelde misschien teleur of was juist onverwacht goed, maar in ieder geval: het is u gelukt; u bent gekozen tot volksvertegenwoordiger. Gefeliciteerd.

De afgelopen jaren ben ik actief geweest als buitengewoon raadslid (ook wel commissievolger of steunfractielid genoemd) in Amersfoort. De politieke realiteit in uw gemeente is mij onbekend en ik moet toegeven dat ik zelfs nog nooit in Meppel, Papendrecht en Zutphen ben geweest. Zonder twijfel kan u mij uitvoerig vertellen over al het goeds in uw gemeente en toch meen ik u te moeten toespreken, want, gekozenen van Nederland, er is veel te doen in uw dorp of stad.
Want is het niet zo dat de voortuin van uw gemeentehuis pas vol met mensen staat als het over hun achtertuinen gaat? Zegt u eens, was het niet lastig om geschikte nieuwe kandidaten te vinden die de vaste groep goeiige grijsaards wilden opvolgen? En bent u tijdens de campagne niet geconfronteerd met gewone, goede mensen die u wantrouwen?

Gekozenen van Nederland, wij behoren niet tot een smetteloze groep. Gekozenen zijn niet uitverkoren. Ik heb verschillende vergaderingen bijgewoond die ik slecht had voorbereid, waar ik geen idee had wat het beste was voor mijn stad of waar ik niet goed luisterde, omdat ik dacht het allemaal al te weten. Vaak heb ik geprobeerd om in de krant te komen, ook als het ‘nieuws’ nauwelijks noemenswaardig was. En ik bloos als ik bedenk hoe vaak ik op het gemeentehuis kopietjes heb gemaakt voor eigen gebruik.
Ik heb gezien hoe raadsleden zich verscholen achter commissies, onderzoeken en regeltjes. Bang om keuzes te maken. Terwijl angst en raad niet samengaan. In hoeveel steden is er geen speciale Taskforce Armoede opgericht, waar nauwelijks nieuwe ideeën uit voortkwamen? Ideeënarmoede, dat was het. Buitenkant, uiterlijk, vorm.

Gekozenen van Nederland, laat u niet verleiden door het systeem. Een gemeentehuis is een gewenningskliniek waar je leert om visies te amenderen en waar je langzaam verandert in gestold jargon. Voor u het weet bent u een ‘communicerend vat’ geworden. Laat u informeren, want raden is iets anders dan kiezen. Luister; maak mogelijk. En durf te weten dat u niet alles weet.

Toen u met glimmende flyers op de Markt in Middelburg stond of op de Dracht in Heerenveen, zocht u toen naar meningen of naar stemmen? Was u blij met uw inwoners of moesten zij blij zijn met u? Had u hen nodig? Of was het omgekeerd? Gekozenen van Ommen, Zeewolde en Den Haag, van Bunschoten, Weesp en alle andere gemeentes van Nederland, er is veel te doen. Bedien uw inwoners, stuw ze tot grote hoogte en maak uzelf overbodig.

Op maandag 17 maart is de laatste editie van De Staat van de Stad van dit seizoen. Met dit keer veel aandacht voor de gemeenteraadsverkiezingen: ik praat met een journalist over transparantie in de politiek, we hebben Het Grote Lijstduwersdebat en stadsdichter Cees van Weerd vraagt zich zingend af op wie hij in godsnaam moet stemmen. Verder treedt Veluwe Brass Amersfoort op. Kaarten zijn hier te bestellen.

Deze maand viert theater De Lieve Vrouw dat het vijfentwintig jaar geleden voor het eerst de deuren opende. Op de plek van de vroegere Grachtkerk, die een paar jaar daarvoor door krakers was overgenomen, verrees een prachtig gebouw voor film, theater en popmuziek. Op vrijdag 7 maart kijk ik met de architect, met artiesten, medewerkers en vrijwilligers terug op de afgelopen jaren. En daarnaast treden onder andere Lejo en Thijs Borsten op. Meer info is hier te vinden.

Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

Doe mee met 1.107 andere volgers