Vanaf deze maand ben ik de vaste columnist voor de website cabaret.nl. Dit is een database met overzichten van cabaretiers, comedians, impresariaten en festivals. Mijn tweewekelijkse column over de actualiteit is hier te lezen.

Advertenties

Als ik naar de beelden kijk van twee inbrekers die met hun rugtassen de Rotterdamse Kunsthal verlaten, dan denk ik toch direct: dat zijn geen criminelen, maar liefhebbers. Dat zijn twee mannen die elkaar hebben leren kennen bij de Waterloo Bridge in Londen. En nu, jaren later, hebben ze met plakfolie het slaapkamerraam van hun gallerijflat dichtgemaakt, zodat ze elke avond onbespied en met een goed glas wijn naar het schilderij kunnen kijken dat Monet van hún brug gemaakt heeft. Als ik lees over het rapport van USADA, dan vertel ik mezelf dat Lance niet aan liefdadigheid deed om zijn dopinggebruik te maskeren, maar dat hij doping gebruikte om zieke mensen die in hem een voorbeeld zagen moed te geven. En als ik bij Collegetour hoor dat Willem Holleeder regelmatig naar de kerk gaat, dan zie ik voor me hoe hij in de jaren negentig op een mooie Pinksterdag een keer een half miljoen gulden cash in de collectezak deed, omdat hij de diaconie zo’n warm hart toedraagt.
Natuurlijk, ik weet dat het allemaal niet zo is, maar het maakt het nieuws zoveel draaglijker.

Afgelopen week werd er in Berlijn een lijkwagen gestolen met twaalf menselijke overschotten erin. De politie vermoedt dat de dader de auto wil verkopen op de zwarte markt in Polen, maar niet wist wat er allemaal in de kofferbak lag. In eerste instantie vraag je je natuurlijk af hoe ze in ’s hemelsnaam twaalf kisten in één lijkwagen krijgen. Ik heb weleens met vijf man op de achterbank van een Fiat Uno gezeten, maar op de een of andere manier stel ik me de rit naar mijn laatste rustplaats toch comfortabeler voor.
Maar daarna denk ik gelijk aan de dief. Vast en zeker een zachtaardige man die bij het ontdekken van de extra buit schuldbewust denkt: ‘tsja, dat is het inbrekersrisico.’ Ik zie hem naar een donker bos rijden waar hij eigenhandig twaalf kuilen graaft. Daarna opent hij voorzichtig de kisten en kijkt indringend naar de overledenen. ‘Deze zou weleens Janosch kunnen heten. Janosch Brumund. En dit, tsja, typisch een Helmut Rosenbaum.’ Dan kerft hij de namen op geimproviseerde kruisjes en plaats ze bij de graven. Hij prevelt het Poolse Onze Vader, gooit de kuilen dicht en dan pas rijdt hij naar de automarkt waar hij de lijkwagen aan de verkoper met het liefste gezicht verkoopt.

Keer op keer vertel ik mezelf dat het onzin is. Maar toch. Na iedere misdaad ben ik opgelucht dat dit soort gedachtes door niemand kunnen worden ontvreemd.

20-10-2012
cabaret.nl

Na Heerlen, Hulst, Makkum en Roden speel ik met de Cabaretpoel de komende weken drie keer in Midden-Nederland, namelijk op:
-20 oktober in Theater De Dialoog in Ermelo;
-2 november in De Speeldoos in Baarn;
-10 november in het Schiller Theater in Utrecht.

Fractietraining

16/10/2012

Vanaf heden ga ik ook trainingen geven. En wel aan politici. Voor Fractietraining heb ik een methode ontwikkeld die gebaseerd is op de ideeën van de Amerikaanse acteur en docent Sanford Meisner. Door de training voelen politici zich zekerder en gaan ze beter debatteren.

Meer informatie is te vinden op de website van Fractietraining.

Bies!

15/10/2012

Vanavond speel ik samen met Pieter Derks, René van Meurs, Thijs Maas en Yora Rienstra in Bellevue bij Bies. Komt allen!

Cabaretpoel

02/10/2012

Komend seizoen ben ik één van de vaste spelers van de Cabaretpoel, een voorstelling waarin vier jonge cabaretiers een programma van ongeveer 25 minuten spelen. De optredens van september, oktober en november staan in mijn speellijst en voor meer informatie klik je hier.

Op zaterdag 6 oktober sluit ik een symposium over 50 jaar Vaticanum II af in De Nieuwe Liefde in Amsterdam. Tijdens het symposium wordt het boek van Martin Hoondert, Jan Jacobs en Franck Ploum Visioenen van Vaticanum II gepresenteerd. Het programma is hier te vinden.