Column: Vergeten

04/11/2012

Aan het eind van de middelbare school kreeg ik een baantje in een verzorgingshuis. In de weekenden zag ik als receptionist alle soorten oudjes langs mijn balie gaan: verzorgd en slonzig, vriendelijk en bits, sociaal en gemeen. En ook mensen die de weg volledig kwijt waren. Ik denk aan een vrouw die haar kleren altijd heel zorgvuldig opvouwde om ze daarna in de koelkast te leggen. Of aan een ander die me steevast vroeg of ik nog naar Rotterdam moest en of ze niet een eindje mee kon rijden. ‘Want ik hoor hier niet, begrijpt u wel?’ En de man die elke dag zijn jas kwijt was. ‘Misschien ligt ie op uw kamer,’ probeerde ik dan. Een kwartier later kwam hij terug. ‘Nou, ik heb hem hoor,’ riep ie, terwijl hij triomfantelijk een steelpan omhoog hield. ‘En uw jas?’ ‘Tsja, waar is mijn jas?’

Toen ik deze week op zoek ging naar mijn exemplaar van ‘Hersenschimmen’, kwam ik een boek tegen dat ik nog nooit opengeslagen had: ‘Herovering van het paradijs’. Ik heb het jaren terug cadeau gekregen van mevrouw Knop, een klein en gebogen Indisch vrouwtje uit het verzorgingshuis dat met een scherpe, hoge stem de vreemdste dingen door de hal riep. ‘Ik ben de gelaarsde kat, Patrick. De gelaarsde kat.’ En: ‘Mijn opa was een Hollander, ja!’ De ergste was: ‘Ik heb geneukt, geneukt Patrick. Zonder kapotje.’ De eerste keren dat ik dat hoorde, begon ik meteen ‘Stttt, stttt, mevrouw Knop’ te roepen, maar na verloop van tijd raakte ik eraan gewend en vond ik het wel vermakelijk. Als ik het kleine vrouwtje uit de lift zag komen, vroeg ik: ‘En mevrouw Knop, nog geneukt?’

Ik heb nooit meer aan haar gedacht. Ook niet aan haar kamer die helemaal vol dozen en uitgeknipte krantenartikelen lag. Nu ik het boek opensla, zie ik dat op elke pagina tekstflarden geschreven staan. Over ‘roots’, ‘gezond verstand’ en ‘chimpansees’. En over seks en Japanners. En nog eens over seks en Japanners, en nog eens. En op elke pagina staat mijn naam, vaak met het telefoonnummer van een omroep of krant erbij. Schreeuwende hersenschimmen, vol wanhoop.
Destijds was ik jong. Ik begreep haar niet en was behept met de kunst van het afschuiven, zoals veel mensen in de zorg. En nu? Nu ben ik eigenlijk niet geïnteresseerd. Toen gisteren bekend werd dat de Japanse overheid de ‘troostmeisjes’ uit de geschiedenisboeken wil wissen, haalde ik mijn schouders op.

Blijkbaar bestaat de geschiedenis van het vergeten niet alleen uit dementie, maar ook uit bewuste manipulatie en uit onverschilligheid. Zegt u het maar, wat is het ergst?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: