Column: Droefheid en dromen

31/12/2012

Er hangt sinds kort een dame aan mijn muur. Een frêle droomster met een droevige blik. Een Portugese, als ik de titel van het schilderij mag geloven. Met een hoed, maar dat had ik natuurlijk al lang gezien. Ze staart me de hele tijd weemoedig aan. Ook nu ik achter mijn laptop probeer te bedenken wat ik in godsnaam nog kan toevoegen aan alle eindejaarsteksten en -lijstjes.

Er zijn twee beelden die me van 2012 zullen bijblijven. Allebei van de crisis. Ten eerste de gevel van een Griekse winkel. Deze zomer slenterde ik door Thessaloniki en zag een onnoemelijk groot aantal gesloten zaakjes. Allemaal failliet. Op een pleintje in het centrum liep ik tegen een winkeltje aan met de naam ‘Illusion’. De ramen waren afgeplakt, het slot op de deur leek toekomstvast. Geen illusie meer in Griekenland.
Ten tweede het tentje van Stéphane Gatingon. De burgemeester van het Franse stadje Sevran kon de hoge werkloosheid en de slechte financiële omstandigheden in zijn gemeente niet langer verdragen. Hij ging in hongerstaking en toog met een oude campingstoel en een dito koepeltentje naar het parlement. Hij kreeg voor elkaar dat de overheid extra geld uittrekt voor arme gemeentes. Het zal de crisis niet keren, maar Gatignon gaf zijn inwoners een stem en bovenal hoop op een betere toekomst.

Droefheid en dromen, denk ik, terwijl ik naar de dame met de hoed kijk. Mijn vriendin had als kind te maken met ‘derealisatie’. Mooi gezegd is dat een roze bril, een soort waas over de werkelijkheid die plaatsvindt als er teveel druk op een kind wordt uitgeoefend. Een mechanisme dat de harde realiteit eventjes verzacht. Het loste geen problemen op, maar zorgde ervoor dat ze er niet aan onderdoor ging. Ingebouwde kunst, zeg maar. De verbeelding als overlevingsmiddel.

En precies daarom droom ik dat er in 2013 door heel Europa iets moois gebeurt. Dat er nieuwe filialen geopend worden van een hele specifieke zaak: Illusion. Ik droom dat Stéphane Gatignon de eerste winkel mag openen in Sevran. Dat komend jaar niemand zich gek laat maken of lam laat slaan door alle dalende lijnen en rode cijfers. Dat ondanks alle droefheid de hoop het zal winnen. Punt.

Opnieuw kijk ik naar de muur en zie hoe er onder de hoed, heel eventjes, een grote glimlach verschijnt.

http://www.cabaret.nl

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: